سلام! من حسابی خوابم میاد و خمیازه پشت خمیازه! آخه چی میشد آدم هر وقت میخواست میومد سر کار هر وقت هم نمیخواست نمیومد! دیشب کلی خوشبحالمون شده بود! با یه دوستی که از طریق وبلاگ آشنا شدم و در دبی زندگی میکنن و همشهری هم هستند قرار داشتیم ! اصولا هر وقت یه همچین قراری داشته باشیم شوهر جان خان ما یه عالمه کار میریزه سرش و منو آی حرص میده آی حرص میده! طوری که مثل مرغ پرکنده دور خودم میچرخم! خلاصه که قرار بود عصری با پریسا اینا قرار داشته باشیم که شوهر خان جان ما تا اومد خونه رفت دنبال یه کاری ساعت ۶ هم با بنگاه قرار داشت خلاصه که ساعت ۷ رسید خونه و گفت که کار بنگاه موند واسه ۷.۵ و منم گفته بودم ۷ زنگ میزنم! اصولا من تو همچین مواقعی خیلی حساسم! چون اولین برخورد خیلی مهمه! بعدشم آرتا از روی مبل با سر خورد روی سرامیک و شروع کرد به گریه ! من بدو بدو دارم آرومش میکنم که نگو صدا رفته طبقه پائین و مادر شوهر عزیز تر از جان یهو پدیدار شد و که چی شد و اینا و وقتی شنید چی شده شروع کرد به نصیحت و توبیخ بنده!  مثل اینکه من خودم رفته باشم سر بچمو کوبیده باشم به سرامیک! چقدر حالم از نصیحت به هم میخوره! نه اینکه خیلی تو مواقعی که به کمکشون احتیاج داشتم اومدن به کمکم حالا داره به من میگه چیکار کنم چیکار نکنم! چند وقتی بود که میخواست غر نزنم! ولی وقتی میبینم نمیتونم به کسی بگم میام دلمو اینجا خالی میکنم! بعد شوهر خان جان رفت حموم و دوش گرفت و ۷.۵ راهی شد بعد ۱۰ دقیقه زنگ زد که طرفمون دیر میرسه واسه همین منم کنسلش کردم! و دارم میام! با هزاران مصیبت و بدو بدو آرتا و خودمو حاضر کردم! فلاسک و سوپ آرتا رو هم برداشتیم و راهی شدیم و مهمونامونو از محل قرار برداشتیم و با برنامه ریزی قبلی خودمون بردیمشون کافی شاپ وحید! نگو این دوست جونیهامون اهل پیتزا و اینا نیستن و خجالت کشیدن و به ما نگفتن! یه عالمه شلمنده شدیم و آرتا کلی وروجک بازی در آورد و آتیش سوزوند که آخر سریها فکر کنم یه کم دیگه میموندیم اونجا صاحب کافی شاپ مارو بیرون میانداخت! ولی خدائیش اوایل کار خیلی همکاری کرد! خاله جئنی و عمون جون هم واسه ارتا یه استخر خوشگل آوردند ! دستشون درد نکنه! خیلی قشنگه! بعد بردیم مهمونامونو رسوندیم و برگشتیم خونمون! ولی همه اش با خودم میگم کاش میرفتیم رستوران!

---

چند روز پیش وقتی آرتا بیقراری میکرد از یخچال بسته پشمک پیدا کردم و گرفتم جلوش تا بخوره! از اونجائی که این عسل ما عشق مزه ترشه و با شیرین کاری نداره فکر نمیکردم دوست داشته باشه! ولی چنان خوشش اومده بود که وقتی خواستم ازش بگیرم کلی دعوا و مرافعه داشتیم! اینقدر با مزه با دو تا انگشتاش پشمک بر میداشت و میخورد و تمام صورتش پشمکی شده بود! بستنی رو هم حسابی دوست داره و گاز بزرگ بر میداره و وقتی دهنش یخ میکنه فرتی بستنی رو میده بیرون!

---

 من تازگیها دارم تمرین میکنم احساسات قلبیم رو بیان کنم! یعنی همیشه یه ترسی تو وجودم بود که نمیتونستم اونچیزی رو که تو قلبم بود رو بیان کنم و این خیلی اذیتم میکرد! همیشه فکر میکردم اگه بگم یکی دعوام میکنه! ولی یکی دو هفته ای میشه که دارم بیانشون میکنم! ولی احساسم خیلی بهتر شده! ارتباطاتم هم بهتر شده! مثلا یه جائی دعوت میشدیم فکر میکردم اگه به شوشو بگم مخالفت میکنه بعد من ناراحت میشم پس اصلا نگم! یا مثلا از اینکه آرتا فلان چیزو خورده نگرانم ولی چون اگه به شوشو بگم ممکنه دعوام کنه و تقصیر رو گردن من بیاندازه نمیگم! ولی الان میگم میگم من خیلی نگرانم! اونم احساس خودشو میگه! پس نه احساس من سرکوب میشه نه احساس اون! وقتی فکر میکنم این کار من ریشه در بچگیم داره! اون زمونهائی که مامانم و بابام تمام بی تجربگیهاشونو سر من در میاوردند! زمانی پر از دیسیپلین! و من بچه ای که کار خودمو میکردم و از ترسون نمیگفتم! دروغ تو کارم نبود ها ولی نمیگفتم! زمانهائی که با وجود بچه بودنم حسابهای بزرگی روی من باز شده بود! بچه ای ۳ ساله که براش یه هوو اومده بود و تمامی محبتهائی رو که از آنش بود رو یکی دیگه تصاحب کرده بود! و من بودمو دنیائی از نباید ها! ولی از وقتی کتاب کودک خانواده انسان رو خوندم تصمیم گرفتم تمام مطالب کتاب رو اول روی خودم اجرا کنم! خودمو تربیت کنم! خودمو عوض کنم! من میتونم مگه نه؟!